Bon Jovi – 2020 – Week 42

Q5Radio

Grote namen van weleer staan vandaag de dag lang niet altijd garant voor kwaliteit. Als het op Bon Jovi aankomt, kan je ook met een gerust hart stellen dat het beste tijdperk in het verleden ligt. Irritatiefactoren op 2020 zorgen ervoor dat de band die tendens niet weet om te draaien.


Er is namelijk behoorlijk wat goeds te horen op 2020, maar dan vooral de boodschappen en lyrics van de nummers. Zo heb je Unbroken, dat gaat over veteranen die zich in hebben gezet voor de Verenigde Staten en nu met posttraumatische-stressstoornis kampen.

Het nummer is fraai, maar bezorgt je tegelijkertijd ook ongewenst kippenvel met een paar harde en ware teksten. ‘Today twenty-two will die from suicide/Just like yesterday, they’re gone.’


De teksten vormen het probleem dus niet op 2020, maar Unbroken is een uitzondering als het aankomt op een goede verpakking. Kijk bijvoorbeeld naar Do What You Can, dat een ode is aan iedereen dit zich inzet tijdens de coronapandemie. De boodschap is echt sympathiek, maar de uitvoering is ondanks een vrolijk en oppeppend ritme vrij vlak. Al is het altijd nog een stuk beter dan de zangtrucjes die Jon Bon Jovi soms tevoorschijn haalt. Het zijn van die dingetjes die hij vaker uithaalt, maar nu over het randje gaan.

Zo knijpt hij zo nu en dan overdreven veel, terwijl hij een geforceerde – niet mooi klinkende – stem opzet tijdens het verder fraaie American Reckoning, dat gaat over de dood van George Floyd. Ook rekt hij in het derde couplet van Limitless elk laatste woord van een zin vervelend lang uit. Het zijn van die kleine dingen die de – op zich prima gelukte – composities verpesten.


Muzikaal zit het album aardig in elkaar, maar wel zonder enige verrassing. Bij een rockband hoop je op een album toch minimaal twee keer op een toffe uitschieter, maar Bon Jovi kleurt wel heel braaf binnen de lijnen. Ook aan de samenstelling valt weinig interessants te beleven. Een paar meer naar pop neigende tracks, een aantal softe poedelrock songs en nog wat ballads om het af te maken. Als het kwalitatief van de bovenste plank was, dan zou je dat zelfs een band met de statuur van Bon Jovi wel vergeven, maar helaas is het dat niet.


Met 2020 richt Bon Jovi zich op de mooie (Do What You Can), maar vooral ook lelijke kanten van het hedendaagse leven in de Verenigde Staten. Zo maakte Jon Bon Jovi Lower the Flag na een massale schietpartij met tien doden in Dayton vorig jaar. In Blood In The Water, dat klinkt als typische 80’s bombastische rockclassic, beschrijft hij het zware leven van vluchtelingen.

‘Once I came across your border/Now they come to take me back/I sleep with one eye open/I don’t make waves, I don’t leave tracks.’ Nogmaals: aan de teksten ligt het niet. Doodzonde, 2020 had een prachtig album kunnen zijn over een bewogen tijd.
( Bron: https://www.nieuweplaat.nl/album/bon-jovi-2020/ )

Biografie:
John Francis Bongiovi. wordt geboren op 2 maart 1962 in Perth Amboy, in New Jersey. Zijn vader, John sr., was kapper. Zijn moeder Carol, geboren in Pennsylvania, was bloemiste en playboy bunny. Toen hij vier jaar oud was, verhuisden ze naar het plaatsje Sayreville, ook in New Jersey.


Jon kreeg zijn eerste gitaar van zijn moeder toen hij zeven jaar oud was Het in 1975, toen Jon dertien was, dat Bruce Springsteen Born To Run uitbracht. Dit was voor Jon de inspiratie die hij nodig had. Hij speelde in bars toen hij zestien jaar was. Op school had hij ook al in een bandje gespeeld en opgetreden, maar dat bandje heeft het niet gered. Toch heeft hij daar de smaak te pakken gekregen.


Sinds zijn middelbare-schooltijd,op Sayreville High School, had hij een relatie met Dorothea Hurley. Nadat John school verliet heeft hij niet voor een vervolgopleiding gekozen. Hij wilde verder als rockster.
Plaatselijk succes kreeg hij met de schoolband Atlantic City Expressway, ACE.

Ze traden op in voorprogramma’s voor nagenoeg iedereen en bleven elke avond in bars optreden. In zijn tijd met ACE ontmoette hij de huidige keyboarder, David Bryan Rashbaum, die een maand ouder is dan Jon. Toen David uit de band stapte voelde Jon er ook niets meer voor en stapte daarna ook zonder excuus uit ACE.

Hij kwam nu in een band dat The Rest heette. Ook hier werd hij frontman. The rest was eigenlijk de band van Jack Ponti, een rocksongwriter, die later zou meewerken aan Shot Through The Heart. The Rest had plaatselijk al meer succes dan ACE. Hier leerde Jon het “vak” van performen en het publiek bespelen. Na een succesvolle periode in The Rest verliet Jon ook deze band.


Tony Bongiovi bood hem een baan aan bij Power Station, een opnamestudio. Hoewel hij daar min of meer een loopjongen was heeft hij daar veel geleerd. In de tijden dat niemand de studio gebruikten, nam hij wel eens zelfgeschreven nummers op. Tony had voor hem een band samengesteld, The Lechers. The Lechers zijn in Jon’s tijd bij Power Station nooit van de grond gekomen en ging al snel uit elkaar.

Jon wilde hierna een “echte” band oprichten, genaamd The Wild Ones. Maar dit klikte ook niet goed. In 1982 schreef hij het nummer Runaway. Tony dacht dat dit wel eens hit kon worden en ze namen het op samen met meer “professionelere” musici. Toen Runaway een lokale hit werd stelde Jon een permanente band samen onder de naam Bon Jovi.

De rest is vrij bekend. De band wordt wereldberoemd met top hits. Jon zelf trouwt in 1989 met Dorothea. Samen hebben ze tot nu toe 3 kinderen: Stephanie, Jessie en Jacob. Nadat het album New Jersey was uitgebracht, nam de band een pauze van een paar jaar. In deze periode nam hij zijn eerste soloalbum op, genaamd Blaze of Glory.

Hoewel dit de soundtrack was van de film Young Guns II bevatte het teksten over het leven van Jon zelf.
In deze periode ging hij zich ook bezig houden met een filmcarrière. Z’n eerste film was ook Young Guns II, waar hij een klein rolletje in speelt en binnen een paar seconden dood geschoten werd.

Hierna maakte hij meer films, 11 stuks en zijn tweede soloalbum kwam ook van een film: Destination Anywhere.
( Bron: http://members.home.nl/abdulhak/BioJon.htm )

Deel...
Next Post

Neiyla - Good Thing - week 42

“Good Thing” begint als een minimalistisch akoestisch nummer dat gaandeweg uitgroeit tot een volledig gearrangeerde popsong met RnB-invloeden. De belangrijkste boodschap van mijn lied is om de “goede dingen” in iemands leven niet als vanzelfsprekend te beschouwen en er voor te zorgen als “je wilt niet terugkijken op iets goeds […]
Translate »