Bob Dylan – Rough And Rowdy Ways – Week 31

Q5Radio

Bob Dylan – Rough And Rowdy Ways.
Acht jaar had Bob Dylan voor exegeten van zijn werk geen nieuw materiaal. Tot dit voorjaar. Eerst verschenen er drie losse tracks, daarna zijn 39ste studioalbum Rough And Rowdy Ways.
Tien songs, zeventig minuten muziek, duidelijk geen half werk. De tekstverklaarders kunnen vol aan de bak, want Dylan komt in de winter van zijn carrière met een stortlading aan namen en uitdagende frasen.
Is die overvloed wellicht ingegeven door de baldadigheid van een 79-jarige Amerikaanse singer-songwriter die middels een dubbelalbum terugkijkt op zijn door woorden en muziek bepaalde leven?
In elk geval komt Dylan met deze plaat nadat hij sinds 2012 opvallende albums heeft uitgebracht. Het was eigenaardig dat een muzikant die bekend staat als de ultieme personificatie van de moderne singer-songwriter met drie series liedjes van anderen kwam.
Was de bron opgedroogd? Verre van. Het zal geen toeval zijn dat Murder Most Foul de eerste nieuwe eigen song was.
De oude woordkunstenaar was terug, zo’n vier jaar nadat hem de Nobelprijs voor de Literatuur was toegekend. Albumklapstuk Murder Most Foul heeft de moord op president Kennedy in 1963 als rode draad. Dylan zal met dit bijna zeventien minuten lange epos, al rijmend, een record gevestigd hebben als het gaat om het in één song noemen van namen en liedjes(referenties).
Zo komen uiteenlopende mensen als Charlie Parker, Stevie Nicks, Pretty Boy Floyd en Buster Keaton voorbij. Elders duiken de (ex-)machthebbers Caesar, Merkel en May op. Wie ontbreekt in alle teksten is Trump. Of heeft Dylan het in False Prophet over hem? ‘You rule the land but so do I / You lusty old mule – you got a poisoned brain / I’m gonna marry you to a ball and chain.’ Zingzeggend gaat Dylan door de meeste teksten.
De woorden kregen in drie gevallen in meer of mindere mate potige bluesy muziek mee. Het overige rootsy aanbod is minder extravert. In het prachtige, ruim negen minuten durende Key West zit een bescheiden accordeonpartij verweven.
Een viool en een piano sieren het unieke Murder Most Foul. Het stampertje Goodbye Jimmy Reed is eendimensionaal. De rest is beter. Heel fraai is het licht zwierige I’ve Made Up My Mind To Give Myself To You, met zijn harpachtig snarenspel en onderkoeld koortje.
De ik-figuur laat aan het slot van dit lied weten: ‘I’ll hope that the gods go easy with me’. Het is geen Blood On The Tracks of Desire, maar mocht Rough And Rowdy Ways onverhoopt zijn laatste plaat met originals zijn, dan neemt Dylan op een fijne manier afscheid.
( Bron: oor.nl )

Biografie:
Zijn eerste vriendinnetje ontdekte pas na een nachtje stappen dat zijn echte naam Robert Zimmerman was, toen hij in een dronken bui zijn draftcard voor het leger liet vallen.
In Don’t look back, een documentaire over zijn concerttour door het Verenigd Koninkrijk in 1965, horen we hem schaterend verklaren: ‘I’m glad I’m not me.’ Er is veel voor te zeggen dat je in een film zes acteurs inschakelt om Bob Dylan te spelen, zoals Todd Haynes heeft gedaan in I’m not there, met Cate Blanchett als het feminine enfant terrrible dat het journaille met een ongekend dedain te woord staat. ’What were his songs about?’ En Dylan antwoordt: ‘Oh, some are about four minutes. Some are about five. And some, believe it or not, are about 11 or 12.’

Bob Dylan, gecreëerd door Robert Zimmerman, is een personage dat enige karakterontwikkeling niet schuwt, vaak tot groot verdriet van zijn fans, die nog niet toe waren aan zoveel gedaanteverandering. Tijdens zijn optreden in Manchester op 17 mei 1966 kreeg hij een fluitconcert.
De folkzanger was na de pauze een rockster geworden. Het eerste halfuur speelde hij zijn bekende repertoire – Don’t think twice, Blowin’in the wind. Daarna keerde hij op het podium terug met een vijfkoppige band. ‘I used to be like that, and now it goes like this.’
Toen hij voor Judas werd uitgemaakt, spoorde hij The Band aan harder te spelen.
Ian Bell besteedt maar liefst 17 pagina’s aan het incident in zijn biografie Once Upon a Time. The Lives of Bob Dylan. Het eerste deel eindigt in 1975, met de release van Blood on the Tracks, het album waarmee Dylan uit zijn lethargie herrezen scheen. Bell beschouwt het als Dylans meest persoonlijke project, een reflectie op zijn spaakgelopen huwelijk met Sara Lownds. Jakob Dylan, zijn jongste zoon, hoorde op het album ‘my parents talking’.
De biografie is laaiend enthousiast ontvangen. Christopher Bay in The Financial Times: ‘He writes beautifully, too, in rhythmic, at times incantatory, prose. In short, this is the best Dylan biography yet.’ W.B. Gooderham in The Guardian: ‘Perhaps it is even the most vital Dylan biography yet. Roll on Volume 2.’
( Bron : biografieportaal.nl )

Deel...
Next Post

René Becker - Het Is Raak - Week 31

Het is RAAK’…Dé nieuwe single van René Becker Het is inmiddels al meer dan 16 jaar geleden dat René Becker z’n eerste single ‘Jij bent een Wonder’ lanceerde. Daarna volgden nog vele hits, waaronder ‘Eén en al gezelligheid’ en ‘Als een Komeet’. De nieuwe single ‘Het is RAAK’ gaat over […]
Translate »