Bill Callahan – Gold Record – Week 40

Q5Radio

Na een creatieve knutselperiode met lo-fi werk onder de schuilnaam Smog profileert Bill Callahan zich in zijn nieuwe thuishaven Austin met een handvol albums als een accuraat singer-songwriter.
Na een lange rustpauze bundelde het vorig jaar tijdens de zomermaanden uitgebrachte Shepherd in a Sheepskin Vest twintig verhalen rond de ingrijpende gebeurtenissen, huwelijk, vader worden, de dood van moeder, in zijn leven …
Tijdens de voorbereidingen van een tournee rommelde hij wat in zijn archieven en herontdekte in notaboekjes ouder werk dat samen met schetsen en nieuwe inzichten verder werd uitgewerkt.
Dat pakte bijzonder inspirerend uit, voor hij het wist zat Callahan in de studio samen met gitarist Matt Kinsey en bassist Jaime Zurversa die het songwerk onderbouwen met subtiele muzikale conversaties, aangevuld met al even delicate ritmische ondersteuning.
De verhalen die schijnbaar achteloos uit de vertrouwde massieve, warme bariton opwellen op Gold Record zijn afzonderlijke snapshots van uiteenlopende figuren die Callahan aandachtig observeert.
Vanachter het stuur van zijn limousine slaat een man de duiven gade in San Antone, op de achtergrond van akoestisch snarenwerk horen we zacht schuifelende trompetjes in Pigeons.
Na het mooie Another Song volgt 35, de poëzie is niet altijd even duidelijk verstaanbaar maar zuigt de aandacht onweerstaanbaar naar zich toe in het parlando van Protest Song dat even een onbehaaglijke sfeer creëert en schril contrasteert met The Mackenzies, een warm verhaal over behulpzame buren.
Het geheel akoestische Let’s Move To The Country dateert nog uit de Smog periode. “She don’t eat, she don’t sleep/ Why, she don’t even drink/ I drink so that we don’t fight/ She don’t drink so that we don’t fight”, tedere, niet echt flatterende huiselijke beschouwingen in Breakfast, een wonderlijk kattebelletje dat zichzelf overstijgt met dat ongeëvenaarde stemtimbre van Callahan.
Na de slome whistle song Cowboy volgt het met spaarzame gitaarakkoorden gestoffeerde Ry Cooder. “English rockers, all the money goes up their nose/By Ry just smiles and tries another difficult yoga pose”. Onmiskenbaar een niet van enige ironie gespeende ode.
Kenmerkend voor het repertoire van Bill Callahan dat tussen realiteit en fantasie pendelt maar onveranderlijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht genereert.
( Bron: writteninmusic.com )

Biografie:
Bill Callahan stond lang bekend als treurwilg die nummers schreef onder de letterlijk mistige naam (smog). Een paar jaar geleden liet hij zijn alter ego vallen en meteen kwam er ook meer licht binnen in zijn muziek.
Ayco sprak met Bill Callahan en vroeg naar aanleiding van zijn nieuwe plaat “Dream River” of hij veel droomt en of muziek een prominente rol speelt in zijn dromen.
Recent verscheen ook “Have Fun With God”, een dubversie van zijn plaat “Dream River”. Als tiener al luisterde hij fervent naar een dubprogramma op de lokale radio.
En niet alleen dub, maar ook hip hop is een genre dat hem aanspreekt. Zo luistert Bill Callahan op tour ook graag naar Devon The Dude, een rapper uit Texas.
Bill Callahan zelf is altijd een beetje een enigma geweest, al laat hij de laatste jaren toch iets meer van zichzelf zien. In 2012 verscheen “Apocalypse: A Bill Callahan Tour Film” en vorig jaar verscheen het fotoboek “The Life and Times of William Callahan”. Zal er ook ooit ook een Bill Callahan (auto)biografie komen?
( Bron: StudioBrussel.be )

Deel...
Next Post

Yolanda Parker - Everything You Do Blows My Mind - Week 39

Yolanda Parker – Everything You Do Blows My MindYolanda Parker heeft een single uitgebracht die meerdere generaties doorkruist, maar toch een klassiek en consistent R & B-geluid behoudt.Geïnspireerd door een Motown-klassieker, “Everything You Do Blows My Mind” is een midtempo-nummer dat net zo comfortabel zal zijn op radiorotaties als op […]
Translate »